Raadslid worden, mijmeren over

Vandaag ben ik benoemd als raadslid van de gemeente Terschelling. Dat houdt dus in dat ik de “kennisgeving van benoeming” ontvangen heb.
In januari volgt de installatie en dan zit ik dus in de Gemeente Raad van Terschelling. Ik ga voor 16 weken tijdens het zwangerschapsverlof van een fractiegenoot invallen. De procedure loopt volgens richtlijnen vastgelegd in de kieswet. Erg formeel, maar dat bevalt me wel. Het geeft een zekerheid dat er niet gesjoemeld kan worden. Ik ken de sfeer redelijk sinds ik lid ben van de schaduwfractie.
Toch maakt het indruk op me. Ik weet dat het straks ook taai en lang werken wordt, met soms slapeloze uren en worstelen met het gat tussen mooie idealen en de weerbarstige werkelijkheid.
Maar nu overheerst het spannende gevoel van iets moois en nieuws beginnen.
Ik wil het niet stuk relativeren, dat gevoel dat doet terugdenken aan soortgelijke situaties ooit: mijn diploma als verpleegkundige, de geboorte van mijn kinderen. Het gevoel dat je over een lijn stapt. Een gevoel dat ik vast wil houden, ik wil het speciale blijven voelen. Het niet gaan bezien als een “gewone” klus. Niet romantiseren, maar wel ver blijven van cynisme. Wel realistisch, waar nodig relativeren, maar nooit cynisch worden. Lijkt me een goed voornemen.
Ik ben blij bij een club ( de sociaal democraten) te horen die over een grote traditie beschikt, met veel en goed leesbare teksten die kunnen en zullen helpen om het dagelijkse werk te ondersteunen.

Nog meer dan voorheen verdiepen in het eiland met zijn bewoners en de eigen vorm van samenleven die we hier hebben, zonder figuurlijk op een eiland te gaan zitten.
En, duidelijke verantwoording af te leggen naar de inwoners van Terschelling.
Dat zijn zo de zaken die me vooral zullen gaan bezighouden.

Ik schuif aan, heb alles klaar liggen, ben gemotiveerd dus...laat maar komen.

Persoonlijk: Eline Melisa , onze kleindochter

We zijn gelukkig met onze kleindochter.

Maarten. USA

Update;
Link naar de site van AFS Californië:
Jongste zoon tijdens het introductie weekend;

Kik hier.

Mijn verhaal, en zoonlief in de USA.

Agoura hills, Hier verblijft onze zoon.



Langzaam aan verdwenen de persoonlijk logjes op dit blog. Ik vond het moeilijk om mijn eigen spinsels neer te zetten. Vooral toen de kwaliteitsblogs uit de grond schoten. Vaak pareltjes, prima leesbaar en ontroerend of hilarisch.
Dus is dit blog een plek geworden als basis van mijn faceboek,Twitter en, in mindere mate, mijn Hyves. Vooral facebook blijkt een mooi medium om contacten te hernieuwen of aan te gaan.
Maar zo af en toe zal er toch een meer persoonlijk verhaaltje doorheen komen.
Op deze regenachtige zondag wil ik die twee lezers die hier nog langs komen wat bijpraten.

Het gepensioneerd zijn heeft zich stevig verankerd in mijn bestaan. De licht wrok die ik voelde jegens mijn ex-werkgever is voorbij. Ik snap goed wat er gebeurd is, ergens zat een functionaris die vergat terug te mailen, en na excuus per mail en per telefoon dat weer vergat, of de beste man is niet meer in dienst en heeft mijn verhaal niet overgedragen.
Voor de werkvloer ben ik verdwenen. Na een kort telefonisch contact en een verjaarskaart werd het stil. Begrijpelijk, het leven en in dit geval vooral de zorgverlening gaan verder. Ik wil niet gaan vragen of men me nu wel of niet nodig heeft, en vul mijn tijd met geliefden, vrijwilligersbaantjes en het volgen van alles wat tot me komt.
Dat bevalt prima, het ontbreekt me aan voldoende dicipline om helemaal tevreden te zijn over de invulling van mijn dagen, maar het gaat zeker niet slecht. En er is voldoende ruimte voor groei. ( klinkt wat filosofisch, maar u mag zelf invullen wat dit kan betekenen.)

Ik weet nu waarom al die vrijwilligers baantjes door grijze koppen als de mijne worden ingevuld. Er gaat veel tijd en energie zitten, boeiend en zinnig. Maar als je dit naast een gewone baan wil doen kun je een sociaal leven wel gedag zeggen. Of je moet een topper in het plannen zijn.

Onze jongste verblijft voor een jaar in de US.Via het uitwisselingsprogramma van de AFS. Na de zenuwslopende voorbereidingen ging de reis prima.
We ontvingen in de drie weken dat hij in de US verblijft voldoende informatie om te denken dat alles goed gaat daar. Een paar aardige berichten van zijn gast ouders en één berichtje op fase boek van zoon zelf.

Ondanks ons voornemen om “cool” te blijven en ervan uit te gaan dat “geen nieuws,goed nieuws” is, zitten we nu iedere dag te wachten, op een foto of bericht op faceboek of in de mailbox. Voorlopig blijft het erg stil. We wachten en bezitten onze ziel in lijdzaamheid.
Maar goed, het ziet ernaar uit dat zoonlief een goede tijd heeft, daar vlak bij Los Angels. Daar troosten we ons dan maar mee.

Maar een berichtje of een foto zou toch wel erg leuk zijn.
Tot zover dit persoonlijk verhaal.
Reageer gerust, je krijgt hier altijd antwoord.

Trotse pa zag zoon.

Na 10.sec, de achterste rij,de donker haar,zo'n 2m,baardje,lang haar en zeer enthousiast,onze jongste telg.

Deze trotse pa zag het en wist dat het goed was.

Vrijheid.

Ach ja, De Dam. Het kan geen toeval zijn dat precies die plek zulke rare, verwarrende emoties oproept. Door Nico Dijkshoorn
Een mooie column van Nico Dijkshoorn.
Dijkshoorn heeft het over vrijheid, en de angst die ons in de greep heeft. Hij heeft natuurlijk gelijk, we zijn te bang geworden. Als zenuwachtige vogels die bang zijn door de kat of de grote roofvogel gepakt te worden.

Vrijheid voeldde ik toen ik me, als jonge man bevrijdde van starre religie door het lezen van Sartre, zoals zoveel van mijn generatie genoten. Nu kunnen de boeken van deze franse filosoof me niet meer zo boeien als toen, maar het begrip vrijheid heeft nooit zijn glans verloren na die persoonlijke bevrijding van de kerk en haar dogma's.

Jaren later voelde ik me bevrijd toen ik, eindelijk, de alcoholroes en alles wat daarmee te maken had geen plek meer gaf in mijn leven. Ik was weer meester over eigen brein, geen nevelachtige dromen en emoties die later vervlogen bleken met de kater en de dranklucht.
Vrijheid betekent voor mij ook niet meer wachten op wat morgen wel niet voor moois en verhevends gaat brengen, maar in het hier en nu voelen en denken.
Een vrijheid die zich, samen met het oplopende aantal jaren,manifesteert.
Het zal geen originele gedachte zijn, maar ouderdom komt ook met vrijere gedachten, al wordt het lijf strammer, verliest het veel van ingebeelde jeugdige uitstraling, het functioneert nog. Daar tevreden mee zijn, is ook vrijheid, bevrijd van ijdele verwachtingen dat het mooier en aantrekkelijker moet zijn dan het is.
Durven leven op en met het kleine plekje in het universum, is vrijheid.
Betrokkenheid en dankbaarheid vertalen in voelen en doen, is vrijheid.
Op je eigen manier onverschilligheid bannen, heeft meer met vrijheid te maken dan men denkt.

Vrijheid is ook gewoon een logje schrijven met zomaar wat gedachten waar niemand op zit te wachten. In een klein hoekje op het wereldwijde internet.

Vrijheid is hopen, dat we ooit weer zover komen dat we het gegil van een dronkaard beantwoorden met een goedmoedige vermaning, hem een gracht verder op een bankje zetten en hem daar laten met zijn dranklucht en chaos.
Maar die vrijheid zal ik wel niet meer meemaken.

Terschelling ontwaakt, het is kil.
Als het beter weer was geweest had ik op het Seinpaalduin gaan kijken hoe het eiland wakker werd.
Nu heb ik dit logje in elkaar gezet, geïnspireerd door een dichter die een pracht column schreef over vrijheid.

Toussaint.

Bij het overlijden van Ali Zeeders-Velvis.

Ze is rustig ingeslapen.
85 jaar heeft ze het leven geleefd.
De oorlog, de crisis, de wederopbouw, al die zaken hebben hun invloed op het leven van mijn schoonmoeder gehad.

We begroeven haar op ons eiland,
het was een mooie, sobere plechtigheid, geen opsmuk wel veel gevoel.

Een persoonlijk verhaal , ik wilde het toch melden, hier op dit blog.
Uiteindelijk maken we dit allemaal mee, vroeg of laat gaan we mee met zo’n laatste tocht.
Of maken we zelf dat reisje.

Ina schreef een afscheidtekst, die ik voorlas.
De laatste woorden van die tekst waren:

Haar levensweg eindigde op de namiddag van zondag 20 september, terwijl de laatste zon van de zomer haar gezicht bescheen, en heel even leek ze op de moeder die vroeger zo graag in de zon had gezeten.
Het was het einde van een mooie zomer.

Het einde van een vol en bewogen leven. Het einde van een lieve vrouw, onvergetelijke moeder en grootmoeder.

Brandaris in september.

 

Zomaar een foto van de Brandaris.
De wereld en dus ook Terschelling ontwaakt, na een dramatisch weekend voor Terschelling, een van onze gasten is verdronken. Een trieste zaak voor familie en geliefden van deze dame, en heftig voor de betrokken eilanders.

Jongste zoon ging weer naar de wal, voor school en levenswijsheid.
België is blij met de tennister die niet alleensympathiek overkomt maar ook de sterren van de hemel speelde.

Ik wens jullie allemaal een goede week, en voor alle politici:

Alvast veel wijsheid en inzicht voor morgen,

Toussaint

Ons huwelijk, 10 jaar.

 

Vandaag zijn we 10 jaar getrouwd.
Dat wou ik maar even melden, dat we het wel getroffen hebben met elkaar en onze kids gaat jullie niets aan.
Ook niet dat we gelukkig zijn, samen,met onze zonen.
Dat is allemaal privé,
maar wel erg waar,
Toussaint.

61.

Sinds donderdag hoort het getal 61 dus bij mijn leeftijd. Geen rond getal, eigenlijk helemaal niks. Nog geen rolator, maar net doen of je jong bent wordt wel erg vermoeiend, al doe ik daar al twintig jaar niet meer aan.
Het was een stille verjaardag, geliefde zorgde voor hapjes, samen keken we naar de bloesem, en de kids zijn het vergeten. Dat komt ervan als je het ze niet op tijd bijbrengt dat verjaarsgedoe, wij ‘doen daar niet aan”. Vandaar.

Het overlijden van Martin Bril had meer impact op me dan ik had verwacht. Als je vaak teksten leest van iemand en hem volgt krijgt hij een plek in je leven.

Ik denk aan zijn dochters en zijn vrouw, de jonge leeftijd waarop hij ze achter moest laten. Het verwoestende van kanker.

De uitzending van DWDD rond zijn overlijden vind ik een hoogtepunt van wat tv kan zijn. Echt,oprecht , met mooie beelden en mensen die je weten te raken.

Van leven ga je dood, zaak dus om het leven op waarde te schatten.
We doen ons best,hier op ons eiland waar het voorjaar oprukt en de badgasten de straten vullen.

Ik wens jullie een mooi weekend, geniet van het leven en van elkaar,
Hierbij een clip die me ontroert.
Toussaint

Digitaal, eindelijk.

Het heeft lang geduurd, maar ik ben om. Sinds een maand of wat ben ik in het trotse bezit van een digitaal abonnement. Ik las al veel kranten online, maar dat was “ voor erbij ”. Het echte krant lezen vond plaats op de bank, en gelezen werd vanaf een blad papier.
Nostalgie en vasthouden aan gewoonten die in enkel decennia zijn opgebouwd weerhielden me de overstap te wagen.

Nu is het er toch van gekomen. En het bevalt prima. De laptop heeft een mooi leesbaar scherm en de letters kunnen comfortabel afgesteld worden. Maar vooral het foto martiaal maak indruk. De krant heeft een paar topfotografen in dienst. Met een klik wordt een complete slide-show gepresenteerd. Geen inktvlekkerige wazige afbeeldingen maar haarscherpe afbeeldingen, soms puur informatief, ook wel pure kunst.
Bij onderwerpen die meer dan gemiddelde interesse wekken worden linken gevolgd, of gaat deze lezer even kijken naar wat elders gemeld wordt, een wereld aan informatie.
Kortom een nieuwigheid die best bevalt. Al wordt het soms een tijdrovende bezigheid, dat krant lezen, voordat je het weet ploeter je jezelf door archieven heen om de achtergrond van een klein verhaal te begrijpen.

Niet vergeten af en toe hier een logje te plaatsen. Als ik een link vind die ik jullie wil laten zien zal ik hem plaatsen.
Met de online groeten,

Toussaint.

Wat een nieuws.

Het lijkt dom en volstrekte onzin, maar als je ooit hebt geleefd onder het tabernakel van de RK Kerk komt zo’n gotspe toch wat harder aan. Het idee om een club antisemieten en fascisten-geilaards weer op te nemen en aan de gekarsuifelde boezem te drukken. En als de wereld roept dat dit toch wel teveel wijwater over gods akker is,in het parochieblaadje schrijven als excuus: “Een Kardinaal heeft de Paus doen struikelen!” Zoiets komt als “ex-van-het-houtje” net iets harder aan dan de onzin van die andere club, die ruzie maakt over de uitleg van hun sprookjes. Wel of niet in een week, Darwin of ene Genesis.
Wat een nieuws, hoe kunnen we zo ooit die andere club, die meisjes verminkt, homo’s ook niet echt aardig behandelt en zichzelf opblazen bij een kerk als hoogste goed beschouwt tot rede brengen??

Toch maar afschaffen die hele religieuze poppenkast?

Als je maar niet op die andere paljas met het bleek-blonde haar gaat stemmen, want dan komen we van de regen in de drup.

Ziehier een zinloos, zo maar voor me uit gebabbeld logje,
En het weer is ook niet om naar huis te schrijven.
Toussaint.

We zijn er weer !!!

Door ziekte in huize S. en druk zijn met andere zaken stond dit log een hele maand in de sluimerstand.
Niet dat ik niet aan het bloggen was, kijk maar, hier en daar, en daar.
Die herten waren er opeens op Terschelling, dus wilde ik er iets van zeggen en van het een kwam het ander.
Lees al de reacties maar op de Terschellinger weblog, we zijn er druk mee op Terschelling.

Terwijl mijn werkgever (GGZ Friesland ) dreigt failliet te gaan, de partij van mijn voorkeur weer uit de min cijfers komt, en de zieke in huize S. weer opknapt ontstaat weer tijd voor een logje.
Eerst maar dit kladje om aan te kondigen dat ik er nog ben.
Gegroet allemaal, ik ga nu eerst jullie blogwerk lezen,

ik wens jullie een mooie zondagavond.

Toussaint.

Een logje in de herfstzon.

Langzaam wordt het hier drukker met mijn “na OBU” activiteiten. Bestuur hier, website daar, en ik ben een behoorlijk deel van mijn tijd van de straat.
En een keer in de twee weken vier dagen naar mijn oude stek om mijn nieuwe rol als senior gestalte te geven. Bevalt prima, had ik eerder moeten doen.
Maar ik wil jullie niet de ogen uitsteken, in de toekomst zal men een stuk ouder zijn als deze zegeningen zich aandienen.
Dit weblog verkommert een beetje vandaar dit praatje dat niet echt ergens over gaat, dus als uw kat nog moet eten , de vaat er nog staat of de liefde nog bedreven moet worden: Stop met lezen en ga aan de slag, adviseer ik u. Echt flitsend zal het hier niet worden.
Het volgende wil ik, voor die ene lezer die niet hoeft af te wassen, en geen liefde wil bedrijven om deze tijd, wel even kwijt:

Hr Braakhekke die zijn personeel laat betalen als er klanten vandaar gaan zonder betalen. Natuurlijk heeft hij gelijk met zijn kritiek op BNN die deze kinderachtige streek uitzond. Maar door zijn gemopper over het roken in de horeca en zijn geklaag over vangst beperkingen verdween het laatste filtertje sympathie dat ik nog had volkomen. Misschien loopt het bezoek aan de horeca wel terug als gevolg van de opgeblazen prijzen. Misschien wil ik niet bediend worden door te jonge pubers die voor een hongerloontje de topdrukte mogen opvangen. Misschien hebben we ook wel genoeg van de sfeer die ontstaan is rond deze sector.
Er is een gelegenheid waar ik geregeld mijn dure kop koffie met uitsmijter gebruikte. Nadat de eigenaar me, ongevraagd, uitgebreid ,en snoeverig vertelde hoe hij al die veiligheidscontroleurs voor de gek hield en me uitgebreid op de hoogte bracht wat voor hekel hij had aan al die subsidietrekkers bleef ik daar graag weg.
Maar het is de regering die er schuld aan is. Niet het gebrek aan gastvrijheid, de hoge prijzen, het abominabel slechte personeelsbeleid.
Uiteraard met alle excuses aan de goeie die wel hun gastvrije best doen, daar kom ik dan ook als klant geregeld wat eurootjes inleveren.

Ook de soap rond Mw.Verdonk mag hier even passeren. Het is duidelijk dat haar adviseurs haar op weg hebben gestuurd, reageer,leg uit en herhaal die ene zin ”we hebben een pracht middenkader in de maak!!” is blijkbaar het motto.
Maar het blijft lege humbug, loze beloften over allerlei dingen die straks, morgen, over een tijd , gaan plaatsvinden. Het interesseert toch geen levende ziel dat Rita ooit lid is geweest van de PSP. Maar dat er geheimzinnig gedaan wordt over de geldstromen dat is andere koek. Het zou toch transparant moeten zijn wie de geldschieters achter een politiek partij of beweging zijn.

Waarom die geheimzinnigheid als de poenscheppers van onze samenleving geld schuiven richting de politiek?
Ik betaal netjes mijn contributie aan de partij van mijn keuze, en dat mogen jullie allemaal best weten.
Nu is het toch nog een hele log geworden.
Ik eindig met een groet vanaf een herfst-zon overgoten eiland,

Toussaint,

Krantenwijk, gelukkig regende het alleen op deze eerste dag

Imago herstel?

Het kostte enige moeite, uitleggen dat mijn vorige log enigszins overdreef. Voordat men deze kant uitkwam met ouderwetse pannetjes soep om die ouwe zieligaard door de vakantie heen te helpen kon ik met een ferm optreden het beeld wijzigen.
Hiervoor moest ik wel een hele dag nadrukkelijk gelukkig kijkend voor het huis gaan zitten relaxen.
Image schade, als gevolg van een wat overmoedige blog, is bijna niet te herstellen heb ik ervaren.
Maar goed, alles loopt hier weer zoals het hoort. De familie is weer compleet. Als echte eilanders gaan de kinderen na de vakantie weer “in de kost”. Pa heeft zich laten verleiden om weer wat werk voor de medezeggenschap te gaan doen, en ma produceert nog steeds haar romantische verhalen/romans.

Het nieuws werd zo grondig becommentarieerd dat ik geen aanvechting voelde daar iets aan toe te voegen.
Het mooiste nieuws vond ik de bevrijding van Ingrid Betancourt, al dan niet met geld als glijmiddel. Het leverde kippenvel op. Wat een kracht en pit, van deze dame zijn ze nog niet af.
Mijn tevredenheid over de regeling die gevonden werd rond de embryoselectie, en het veiligstellen van de dorpsschooltjes, werd niet veel gedeeld. De PvdA mag, kan, en zal, niks goed doen in de opinie.

Voor de rest is Nederland effe dicht, we zijn met z’n allen op vakantie. Mopperend over de benzine prijs, en tegelijkertijd de pomphouders extra vakantie bezorgen door peperdure spullen te kopen bij dezelfde pomp, spullen die elders goedkoper verkrijgbaar zijn, en die we vreselijk niet nodig hebben.

Mooi is wel dat een deel van die vakantiegangers hier op ons eiland hun tijd doorbrengen, dat houdt het hier leefbaar, de economie draaiend en de mind open.

Vel vakantieplezier, allemaal,
Toussaint.

Effe zeuren.

Er was druk genoeg, Oerol, de voetbal opera.

Maar toch is er hier niet geblogged. Enerzijds gewoon om de druk te weerstaan, pure dwarsigheid dus, maar vooral omdat ik gezinsloos het leven doorbreng.
Wat is er aan de hand:
Mijn geliefde echtgenoot en onze jongste zoon zijn voor een 10 daagse vakantie naar Schotland afgereisd. De eerste telefoontjes uit Engeland, (of ze naast de deur staan te bellen):
“Ja het is hier leuk, we amuseren ons prima!”
Later dito verhalen over de schat van een gastvrouw, de prachtige omgeving, de boeiende steden en die te gekke stand-up comedian.

Ondertussen leefde ik tot het weekend alleen met oudste zoon, die zich het apezuur werkte ’s avonds om het plaatselijke tapas restaurantje door de Oerol drukte te helpen. En verder te afgepeigerd was om zijn ouwe heer veel aandacht te geven.
De drukte van Oerol nam bezit van het eiland en ik kreeg hier en daar ook nog wat cultureels mee.
Maar het moge duidelijk zijn, de vrijgezelle staat valt niet in goede aarde.
Zeker nu ook oudste zoon naar de wal is om uit te rusten van zijn harde werken, en ook nog wat te doen aan zijn beroepsopleiding, is de stemming behoorlijk gezakt.
Zelfs de katten kijken chagrijnig, maken rare geluiden en vergeten hun gebruikelijke ruzies uit te mauwen.

Maar vertel het niet verder, als de familie thuis komt, is alles prima verlopen, heb ik me best gered. Helaas heb ik minder aan klussen en huishouden kunnen doen dan ik van plan was. Kon ik me eigenlijk best amuseren zo alleen en was er geen sprake van zelfmedelijden of chagrijnig gemok.

Nee hoor, ik redde me best.

Volgende keer ga ik gewoon weer mee, dat wel.

Toussaint

Ina's mening

Hier vind u de log van mijn geliefde,

Met activiteiten en foto's van ons eilanderbestaan. en
informatie over onze voorouders die ik niet wil weten.

Kijk zelf maar, een bloggende echtgenote.

Ina's mening

Een blogger aan de site building.

Het was makkelijk afgesproken, ik zou een website opzetten voor onze club. Een club die zich bezighoudt met belangen van de huurders op ons eiland.
Je bent sociaal democraat met pré pensioen of niet, dus daar ga ik:

Iedereen maakt de meest mooie sites, dus dat moet lukken.
Maar waarom zwoeg en zweet ik me dan te barste en lukt het net wel of net niet ??
Als je de introductie leest is alles zo simpel als eieren pellen.
Het zal dus wel aan mij liggen, gelukkig is dit loggen wat makkelijker.
Maar nu ik zit te zwoegen met ene Lycos en te zweten met ene FTP, een PH4U en de site cather en heb ik geen tijd voor andere zaken.

Dus als jullie je nu even mooi boos willen maken over die cartoonist die van zijn bed werd gelicht omdat hij plaatjes tekende waar iemand boos over werd.
Het hoeft niet zo mooi en scherp als de meester zelf, als het maar niet stil blijft.
Of over het stelletje tuig dat zijn volk laat creperen onder een ramp. En de wereldgemeenschap die hier nog niet ingrijpt.
Over Verdonk hoeft niet, daar mopper ik zelf wel weer over te zijner tijd.

O ja, en willen jullie niet alle regen vasthouden, we hebben hier ook wat nodig.

Groet,Toussaint.