Ach ja, De Dam. Het kan geen toeval zijn dat precies die plek zulke rare, verwarrende emoties oproept. Door Nico Dijkshoorn
Een mooie column van Nico Dijkshoorn.
Dijkshoorn heeft het over vrijheid, en de angst die ons in de greep heeft. Hij heeft natuurlijk gelijk, we zijn te bang geworden. Als zenuwachtige vogels die bang zijn door de kat of de grote roofvogel gepakt te worden.
Vrijheid voeldde ik toen ik me, als jonge man bevrijdde van starre religie door het lezen van Sartre, zoals zoveel van mijn generatie genoten. Nu kunnen de boeken van deze franse filosoof me niet meer zo boeien als toen, maar het begrip vrijheid heeft nooit zijn glans verloren na die persoonlijke bevrijding van de kerk en haar dogma's.
Jaren later voelde ik me bevrijd toen ik, eindelijk, de alcoholroes en alles wat daarmee te maken had geen plek meer gaf in mijn leven. Ik was weer meester over eigen brein, geen nevelachtige dromen en emoties die later vervlogen bleken met de kater en de dranklucht.
Vrijheid betekent voor mij ook niet meer wachten op wat morgen wel niet voor moois en verhevends gaat brengen, maar in het hier en nu voelen en denken.
Een vrijheid die zich, samen met het oplopende aantal jaren,manifesteert.
Het zal geen originele gedachte zijn, maar ouderdom komt ook met vrijere gedachten, al wordt het lijf strammer, verliest het veel van ingebeelde jeugdige uitstraling, het functioneert nog. Daar tevreden mee zijn, is ook vrijheid, bevrijd van ijdele verwachtingen dat het mooier en aantrekkelijker moet zijn dan het is.
Durven leven op en met het kleine plekje in het universum, is vrijheid.
Betrokkenheid en dankbaarheid vertalen in voelen en doen, is vrijheid.
Op je eigen manier onverschilligheid bannen, heeft meer met vrijheid te maken dan men denkt.
Vrijheid is ook gewoon een logje schrijven met zomaar wat gedachten waar niemand op zit te wachten. In een klein hoekje op het wereldwijde internet.
Vrijheid is hopen, dat we ooit weer zover komen dat we het gegil van een dronkaard beantwoorden met een goedmoedige vermaning, hem een gracht verder op een bankje zetten en hem daar laten met zijn dranklucht en chaos.
Maar die vrijheid zal ik wel niet meer meemaken.
Terschelling ontwaakt, het is kil.
Als het beter weer was geweest had ik op het Seinpaalduin gaan kijken hoe het eiland wakker werd.
Nu heb ik dit logje in elkaar gezet, geïnspireerd door een dichter die een pracht column schreef over vrijheid.
Toussaint.
