Vandaag ben ik benoemd als raadslid van de gemeente Terschelling. Dat houdt dus in dat ik de “kennisgeving van benoeming” ontvangen heb.
In januari volgt de installatie en dan zit ik dus in de Gemeente Raad van Terschelling. Ik ga voor 16 weken tijdens het zwangerschapsverlof van een fractiegenoot invallen. De procedure loopt volgens richtlijnen vastgelegd in de kieswet. Erg formeel, maar dat bevalt me wel. Het geeft een zekerheid dat er niet gesjoemeld kan worden. Ik ken de sfeer redelijk sinds ik lid ben van de schaduwfractie.
Toch maakt het indruk op me. Ik weet dat het straks ook taai en lang werken wordt, met soms slapeloze uren en worstelen met het gat tussen mooie idealen en de weerbarstige werkelijkheid.
Maar nu overheerst het spannende gevoel van iets moois en nieuws beginnen.
Ik wil het niet stuk relativeren, dat gevoel dat doet terugdenken aan soortgelijke situaties ooit: mijn diploma als verpleegkundige, de geboorte van mijn kinderen. Het gevoel dat je over een lijn stapt. Een gevoel dat ik vast wil houden, ik wil het speciale blijven voelen. Het niet gaan bezien als een “gewone” klus. Niet romantiseren, maar wel ver blijven van cynisme. Wel realistisch, waar nodig relativeren, maar nooit cynisch worden. Lijkt me een goed voornemen.
Ik ben blij bij een club ( de sociaal democraten) te horen die over een grote traditie beschikt, met veel en goed leesbare teksten die kunnen en zullen helpen om het dagelijkse werk te ondersteunen.
Nog meer dan voorheen verdiepen in het eiland met zijn bewoners en de eigen vorm van samenleven die we hier hebben, zonder figuurlijk op een eiland te gaan zitten.
En, duidelijke verantwoording af te leggen naar de inwoners van Terschelling.
Dat zijn zo de zaken die me vooral zullen gaan bezighouden.
Ik schuif aan, heb alles klaar liggen, ben gemotiveerd dus...laat maar komen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen