Agoura hills, Hier verblijft onze zoon.
Langzaam aan verdwenen de persoonlijk logjes op dit blog. Ik vond het moeilijk om mijn eigen spinsels neer te zetten. Vooral toen de kwaliteitsblogs uit de grond schoten. Vaak pareltjes, prima leesbaar en ontroerend of hilarisch.
Dus is dit blog een plek geworden als basis van mijn faceboek,Twitter en, in mindere mate, mijn Hyves. Vooral facebook blijkt een mooi medium om contacten te hernieuwen of aan te gaan.
Maar zo af en toe zal er toch een meer persoonlijk verhaaltje doorheen komen.
Op deze regenachtige zondag wil ik die twee lezers die hier nog langs komen wat bijpraten.
Het gepensioneerd zijn heeft zich stevig verankerd in mijn bestaan. De licht wrok die ik voelde jegens mijn ex-werkgever is voorbij. Ik snap goed wat er gebeurd is, ergens zat een functionaris die vergat terug te mailen, en na excuus per mail en per telefoon dat weer vergat, of de beste man is niet meer in dienst en heeft mijn verhaal niet overgedragen.
Voor de werkvloer ben ik verdwenen. Na een kort telefonisch contact en een verjaarskaart werd het stil. Begrijpelijk, het leven en in dit geval vooral de zorgverlening gaan verder. Ik wil niet gaan vragen of men me nu wel of niet nodig heeft, en vul mijn tijd met geliefden, vrijwilligersbaantjes en het volgen van alles wat tot me komt.
Dat bevalt prima, het ontbreekt me aan voldoende dicipline om helemaal tevreden te zijn over de invulling van mijn dagen, maar het gaat zeker niet slecht. En er is voldoende ruimte voor groei. ( klinkt wat filosofisch, maar u mag zelf invullen wat dit kan betekenen.)
Ik weet nu waarom al die vrijwilligers baantjes door grijze koppen als de mijne worden ingevuld. Er gaat veel tijd en energie zitten, boeiend en zinnig. Maar als je dit naast een gewone baan wil doen kun je een sociaal leven wel gedag zeggen. Of je moet een topper in het plannen zijn.
Onze jongste verblijft voor een jaar in de US.Via het uitwisselingsprogramma van de AFS. Na de zenuwslopende voorbereidingen ging de reis prima.
We ontvingen in de drie weken dat hij in de US verblijft voldoende informatie om te denken dat alles goed gaat daar. Een paar aardige berichten van zijn gast ouders en één berichtje op fase boek van zoon zelf.
Ondanks ons voornemen om “cool” te blijven en ervan uit te gaan dat “geen nieuws,goed nieuws” is, zitten we nu iedere dag te wachten, op een foto of bericht op faceboek of in de mailbox. Voorlopig blijft het erg stil. We wachten en bezitten onze ziel in lijdzaamheid.
Maar goed, het ziet ernaar uit dat zoonlief een goede tijd heeft, daar vlak bij Los Angels. Daar troosten we ons dan maar mee.
Maar een berichtje of een foto zou toch wel erg leuk zijn.
Tot zover dit persoonlijk verhaal.
Reageer gerust, je krijgt hier altijd antwoord.
