Als gewoon PvdA lid ben ik overrompeld door de kandidatuur van Jan Pronk voor het voorzitterschap van die partij. (klik op de link voor zijn brief aan het bestuur.)
Het voorzitterschap van een grote politiek partij lijkt me geen baantje om blij mee te zijn, je moet de club bij elkaar houden en je komt vooral in het nieuws met je fouten, blunders of missers.
Immers als het goed gaat, staat zo’n voorzitter niet in de schijnwerpers, als men al doorheeft dat zaken goed gaan dankzij zo’n type aan het hoofd van de vergadertafel.
Nu wil Pronk die taak op zich nemen in de PvdA,
Ik heb veel bewondering voor deze man, hij stelde al vast dat het goed mis was gegaan in Screbenica toen al die anderen nog aan het hossen waren van blijdschap omdat we er zonder verliezen vanaf kwamen.
Zijn opstelling in Darfur was helder en legde de vinger op de zere plek, vandaar dat het regime aldaar hem snel kwijt wilde.
Maar of deze topper op zijn plaats is als voorzitter??
Het zou mooi zijn als hij het elan terugkon brengen, de discussie tussen bewindslieden en partij nieuw leven kon inblazen.
Andere items dan het moslim verhaal, het geneuzel over paspoorten en hoofddoekjes.
Aandacht voor zaken als solidariteit, eerlijke lastenverdeling, voor zorg en onderwijs.
Of wordt het een machtstrijd tussen Pronk en Bos, tussen jong en oud ??
Worden het twee kapiteins op een schip?
Gaan ze elkaar vliegen afvangen of maken ze samen het verschil?
Vullen ze elkaar aan of vechten ze elkaar de tent uit?
Ik neig naar een stem op Pronk, maar twijfel ernstig.
Het leven van een PvdA lid gaat niet altijd over (rode) rozen.
Toussaint.
