19-12-2010.
Terschelling voelt de vrieskou. Het is er mooi, kijk maar naar de foto’s elders op deze site..
Toen ik vanmiddag op weg ging in mijn ouwe Fiat om wat te wandelen en foto’s te maken kwam ik een paar vrolijke gezinnen tegen, kinderen en ouders opgewekt in de kou.
Verschillende dialecten, en ook wat onbestemd buitenlands.
Het leek een gewone, mooie, wintermiddag. Voor de badgasten was dat ook zo.
Maar Terschelling siddert na over wat er gebeurd is op zee.
Terschellingers praten over de ramp,de drie vissers, die verdronken zijn.
De huiveringwekkende geluidsfragmenten waarin de kapitein aangeeft, wat assistentie te kunnen gebruiken.
Want het ging nu wel erg snel, dat water maken. Het gesprekje over de reddingspakken, één van hun kon het pak niet aankrijgen.
De stem van de vuurtoren wachter die aankondigde dat er hulp onderweg was.
Daarna een uitwisseling van mensen die per reddingsschip aan kwamen snellen, de gesprekken tussen al die professionals. Een, verre ,stem in steenkool Engels hulp aanbiedend.
Marine mensen werden ingevlogen, ik hoorde iemand vragen of hij toestemming kreeg om te duiken. Een jonge stem was dat, ik meende heftige gretigheid te horen. En stelde me voor hoe deze jongen daar op het omgeslagen schip zat, (de vissersboot was snel na de eerste melding omgeslagen). Hij wilde wel, er was geen antwoord op klopsignalen ontvangen, Maar hij wilde wel gaan kijken, gaan helpen. De wat ouder stem was dwingend: “Negatief ! niet duiken, is niet verantwoord”. Hij wist, als hij deze jongens hun gang liet gaan, zouden er nog meer mensen achterblijven in die ijskoude zee.
De stemmen bleven professioneel, verstaanbaar en helder. Maar ik hoorde de emotie. De vuurtoren wachter was afgelost, het was nu een heldere vrouwenstem die de operatie begeleidde .
Geen reddingoperatie meer, het was nu een berging.
Een opvarende was aan boord gehaald, de reanimatie was ingezet, dwingende vragen om medische assistentie. Ook die werd overgezet op het schip dat de drenkeling aan boord had.
Een paar dagen later is deze man ook overleden, het lichaam van de jongste opvarende werd gevonden, klem onder het wrak, de nacht na de ramp was de tweede opvarende al aangespoeld op Terschelling.
De gesprekken op het eiland gaan nog over deze ramp, de redders met hun emoties, de eilanders , waarvan velen ook mensen verloren op zee,
praten erover. Voelen mee met de families die nu de door een triest dal van verdriet en verlies gaan.
Ik kijk er met bewondering , verbazing en ontroering naar.
Deze wereld, met de dood op zee. Maar ook de samenhorigheid en professionaliteit waarmee gehandeld wordt, is de wereld van mensen met zee bindingen.
Het leven in zijn gruwelijke kwetsbaarheid maar ook de kracht en waardigheid van mensen die zich inzetten voor het leven van die ander.
Voor mij zal dit de kerst van deze redders zijn, en van het verdriet van de nabestaanden.
Toussaint.
