De moslim bestaat niet, net als de Nederlander, de Limburger of de Fries.
Op Terschelling heb je natuurlijk wel de eilander. Maar dat is wat anders.
Maar wie is dan die “de moslim” die zich alleen meldt als hij zich gekrenkt voelt.
Is dat de moslim die al jaren tussen ons leeft en werkt en op zijn eigen manier zijn geloof beleeft?
Of is het de jonge vrouw die, compleet met hoofddoekje, de psychologische testen afneemt bij de GGZ instelling?
Of is het de opgefokte knul die op straat zijn territorium verdedigt?
Ik weet het niet, ik verbaas me alleen over het verschijnsel. Het verschijnsel dat zich openbaart als er weer iets vertoont of geschreven wordt dat refereert aan zaken die de islam zouden kunnen raken.
En ieder keer is er die ondertoon, die zegt dat zij niet over zullen gaan tot geweld, maar dat er best groepen zouden kunnen opstaan die hun frustratie op een minder aardige manier kunnen uiten.
Je kunt je twijfels hebben bij sommige uitingen, maar een Iranese die een statement wil maken over de islam en homohaat is geen goed onderwerp om moord en brand over te schreeuwen.
Wanneer legt iemand die mensen nou eens uit dat je in een vrije samenleving geregeld op je tenen getrapt wordt en soms zelfs op je ziel.
Dat hoort erbij. Dat is het gevolg van samenleven met allerlei variaties in opvattingen, geloven, waarden en meer van dat soort zaken.
Het beeld van “de moslim”wordt gegijzeld door de dominees en paters uit de moslimwereld.
Het wordt tijd dat de andere, meer verlichte geesten, uit die wereld net zoveel aandacht krijgen als de zeurende azijnplassers.
Wij hebben de dominees en paters ook terug weten te dringen naar de kansel.
Samen moet dat ook lukken met deze fatsoensrakkers.
En dan praten we nooit meer over “de” maar over “ons” .
Met een gezamenlijke groet vanaf de eilanden,
Toussaint.
