Tweede Kamer verkiezingen.

Het was een mooi weekend.
Campagne voeren op Terschelling met Lutz Jacobi, Tweede Kamerlid voor de PvdA, en de plaatselijke PvdA toppers, veel bekijks op het eiland. Wat wil je ook, een groepje mensen in rode jasjes in een klein rood campagne autootje aan het rondtoeren en het plakken.

Ik was positief verrast over het feit dat zo veel mensen Lutz Jacobi aanspraken op inhoudelijke zaken, het ging veel over dingen die het eiland en de Wadden aangingen, maar er was ook een Amsterdamse gast die veel vragen en opmerkingen had over de steun aan werkvormen voor mensen met een handicap.
Ik was onder de indruk van de dossierkennis van het kamerlid en de vlotte manier waarop ze met mensen het gesprek aanging. Ook de duidelijke niet PvdA ers werden vriendelijk op de hoogte gebracht van de zaken die ze, als PvdA politicus, heeft klaargekregen.
Politiek zoals het hoort, over zaken die ons allemaal aangaan en die van belang zijn voor ons en onze kinderen.

Als het over onze toekomstige premier gaat, dan gelden blijkbaar andere normen, dan heeft heeft de “cup a soup goeroe” het voor het zeggen. Dan wordt door te duur geklede gladde jongens uitgebreid geanalyseerd:
“hoe vaak keek hij of zij van de camera weg?
Hoe vaak en hoe mooi glimlachte hij?
Bleef hij wel aan het woord ook al probeerde er een ander erdoorheen te brallen?”

Want daar gaat het om, wie weet het felst de voorgekauwde oneliners te poneren? Wie bespeelt de camera het slimst?
Wie luistert er het minste en weet zijn eigen voorgekauwde, in gietstaal gegoten, zinnen neer te kletteren, vooral zonder enige reactie op de ander.
Reageren op elkaar mag,soms, als het maar dicht bij het begrip “afzeiken “ komt, niet te vaak maar één of twee keer helpt wel, dat scoort.

En die economische crisis? Flauwe kul, we laten iemand een groep Nederlanders schofferen door niets zeggende beledigingen, en verklaren later dat hij het toch maar weer mooi kon zeggen.
We laten onze premier keihard liegen,en hij komt ermee weg,want hij kwam verder zo goed uit zijn woorden.
De nabespreking werd, na de reclame voor bier en inlegkruisjes, gevoerd door mensen met een mening die al jaren vastlag, en die mensen mochten die mening nog even ventileren.

Mijn stem heeft Cohen, ik hoop dat hij zichzelf blijft, dat hij ophoudt te vertellen dat hij burgemeester is geweest, want we willen geen burgemeester maar een premier, liefst een met visie en een hart. Dat van die visie en dat hart, dat zit wel goed.
Dat hij blijft toegeven dat hij niet alle cijfers weet, dat hij lak gaat hebben aan al die spindokters die achter de camera hangen om hun eigen bestaan te rechtvaardigen met loze kreten over communicatie technieken.

Ik heb mijn hoop, wat tv debatten betreft, naast Cohen ook gericht op Femke Halsema, daarvan verwacht ik een inhoudelijk verhaal. Zonder de gladde trucs van de goeroes.

Ik wil verhalen die helder en duidelijk uitleggen waarom 60% huurverhoging wel, en het stoppen van de rijkeluissubsidies niet redelijk is.
Waarom het op grote voet leven doorgaat voor de banken en de rijken,niet aangepakt kan worden, maar dat de uitkeringen wel onder de armoede grens kunnen komen.


Ik wil uitleg over de angst voor de buitenwereld die ons land in bezit heeft genomen.

Kortom, ik wil inhoud ik kijk wel naar de X factor als ik show wil zien.



Maar ik kan wel meer willen,

Ik groet jullie,
Toussaint